30 km-wegen leiden tot frustratie bij gemeenten

In dit artikel:

Veel Nederlandse gemeenten worstelen met de handhaving van 30 km/uur-zones binnen de bebouwde kom. Steden verlagen uit veiligheidsoverwegingen vaker de limiet van 50 naar 30 km/u, maar het beboeten van overtreders stuit op praktische en juridische drempels: er zijn te weinig flitspalen en het Openbaar Ministerie (OM) eist dat wegen “geloofwaardig” zijn ingericht voordat intensieve handhaving plaatsvindt.

In Amsterdam maakt verkeerswethouder Melanie van der Horst dit probleem concreet: op routes als de Amstelveenseweg blijven automobilisten te hard rijden en bewoners vragen om meer flitskasten. Van der Horst noemt de situatie “best wel frustrerend” omdat grootschalige inrichting aanpassingen (drempels, versmallingen, klinkers) onrealistisch en duur zijn voor een hele stad. Verkeersdeskundige Marc Schenk, mede-auteur van de richtlijn voor 30 km-wegen, benadrukt dat een snelheid alleen effectief is als het wegbeeld die limiet ondersteunt; anders is handhaving kwetsbaar voor bezwaar en rechtszaken.

Het OM zegt dat structurele handhaving mogelijk is, maar dat niet alle wegen daarvoor geschikt zijn zonder aanpassingen door gemeenten. Minister Vincent Karremans erkent de frustratie en zegt waar mogelijk te willen helpen, terwijl minister David van Weel waarschuwt voor overbelasting van de strafrechtketen door een stortvloed aan flitsboetes en bezwaarprocedures.

Kortom: regelgeving blijft voorlopig strak, maar praktische handhaving stokt door tekort aan apparatuur en kostbare infrastructurele eisen. Gemeenten zijn daardoor grotendeels aangewezen op het vrijwillige gedrag van automobilisten.