Alpine A290 GTS vs. Lancia Ypsilon HF: dit is de leukste elektrische auto

In dit artikel:

Autovisie zet twee uitgesproken sportieve EV’s naast elkaar: de Alpine A290 en de technisch verwante Lancia Ypsilon HF. Beide rijden op het Renault 5-platform en werden getest in de bochtige, smalle wegen van de Noord-Hollandse polder (Amsterdam–Purmerend–Volendam), met eerdere vergelijkingen terugverwijzend naar de EV-supertest in het voorjaar van 2025 en de grote supertest van december.

Wat gebeurt er en waarom het interessant is
De vergelijking draait om rijplezier zonder verbrandingsgeluid: hoe verschillend kunnen sportieve elektrische hatchbacks voelen en welke is het leukst om hard mee te rijden? Het antwoord: allebei, maar op hun eigen manier. De Alpine zet in op precisie, rust en communicatie tussen stuur, banden en weg; de Lancia biedt meer ruwe kracht, een speelser achtereind en een agressievere tractiebeleving dankzij een torsen-differentieel.

Belangrijkste eigenschappen en verschillen
- Rijdynamiek: De Alpine A290 is gefocust en verfijnd. Het onderstel is subliem, de besturing precies en de balans maakt het gemakkelijk om met relatief beperkt vermogen maximaal tempo te maken. De A290 voelt qua weggedrag aan als een klassieke Franse sporthatch: de zwaardere neus vraagt om beheersing, maar beloont die met voorspelbaar gedrag en veel zelfvertrouwen.
De Lancia Ypsilon HF is losbandiger en sensatiever: zachtere vering, meer beweging en een achteras die nadrukkelijk meedoet. Daardoor is de HF vaak fanatieker en lonkt overstuur vaker — al grijpt het ESP tamelijk vroeg in en kan niet volledig worden uitgeschakeld. Het torsen-differentieel van de Lancia geeft een indrukwekkende tractieuitstoot bocht-uit, waardoor je zonder veel slip ineens heel veel vermogen op de weg kunt zetten.

- Prestaties en snelheidssensatie: De Ypsilon HF accelereert verrassend scherp en zit qua 0–100-tijden in de buurt van snelle benzinesporthatches uit het recente verleden; in de praktijk voelt de Lancia vaak sneller door zijn tractie en beukend koppel. Beide auto’s hebben snelheidsbegrenzers die het feest op hogere snelheden temperen (de Lancia rond 180 km/h; de Alpine begint vanaf ongeveer 140 km/h vermogen af te schalen), iets wat op Nederlandse wegen weinig praktische impact heeft maar op papier verschil maakt.

- Remmen, hitte en circuitgeschiktheid: Op de polderwegen blijken beide remmen en aandrijflijnen bestand tegen intensief gebruik. Op een circuit schieten beide platformen echter tekort: remgevoel verandert bij hogere temperaturen en het mengen van regeneratief en mechanisch remmen blijft uitdagend onder extreme omstandigheden.

Interieur, beleving en afwerking
- Alpine A290: oogst punten voor afwerking en beleving. Sportstoelen (Sabelt-achtige kuipen), een overtuigend stuur en een sportieve middenconsole geven de auto een volwaardige sportwagen-sfeer. Infotainment en interface zijn onderlegd met speelse tips en uitdagingen, wat de rijervaring verder opwaardeert.
- Lancia Ypsilon HF: interieur voelt minder luxe maar heeft uitstekende sportstoelen die lager zitten en daardoor een sportievere zitpositie geven. Het standaardstuur mist de functionaliteit en allure van het Alpine-stuur. Zoals vaker bij Stellantis is de infotainmentervaring minder vooruitstrevend dan bij de concurrent.

Praktische kant: bereik en prijs
- Actieradius: de beloofde 370 km van sommige modellen blijkt in praktische omstandigheden fors te krimpen; realistisch gebruik in een dag rijden door de polder vreet aan de range. Dat blijft een belangrijk kanttekening bij elektrische sportauto’s.
- Prijs: Alpine’s rijk uitgeruste exemplaar met opties komt op ongeveer 47.000 euro. De A290 is leverbaar vanaf circa 38.800 euro; een 220 pk-versie vanaf 41.800 euro. De Lancia Ypsilon HF start rond 40.950 euro; uitvoeringen met minder vermogen bestaan ook, maar dan kun je nauwelijks meer van een sportieve auto spreken. Vergelijkend zijn er EV’s met veel grotere reikwijdte en meer vermogen voor hetzelfde geld, maar de Alpine en Lancia proberen dat te rechtvaardigen met rijplezier en karakter.

Rijgevoel en filosofie
- Alpine: puristen zullen de A290 waarderen. Het is een auto waarvoor je moet sturen en doseren; precieze communicatie tussen banden en stuur maakt het vertrouwd en uitnodigend om het maximale op bochtige wegen te halen.
- Lancia: meer een 'kracht tegen de weg' filosofie. Het is leuker als je houdt van uitdagend, achtergedreven gevoel (zij het technisch voortgebracht door voorwielaandrijving met sper), en van het moment waarop tractie en koppel samenkomen. Het ESP-limiet en de niet volledig uitschakelbare hulpsystemen kunnen liefhebbers afschrikken, maar voor de gemiddelde bestuurder vormen ze juist een geruststellend vangnet.

Slotconclusie
Beide auto’s bewijzen dat een betaalbare elektrische auto (onder circa 50k) echt leuk kan zijn, maar op heel verschillende manieren. De Alpine A290 is de precisie-keuze: minder lawaai, meer finesse en een overtuigende sportwagenbeleving. De Lancia Ypsilon HF is de extroverte kaskraker: rauwer, krachtiger en soms chaotischer, met een tractie-arsenaal dat sprintlust en spektakel geeft. Welke het “leukst” is, hangt dus vooral af van je voorkeur: beheerst en zuiver sturen (Alpine) of brutaal spelen met vermogen en grip (Lancia). Zoals de auteur besluit: scheuren is zilver, zwijgen is goud — er valt voor beide evenveel te zeggen.