Als er zelfs in Nederland nog geen 2.000 stuks van een Opel verkocht zijn ...

In dit artikel:

Opel positioneerde de Signum begin jaren 2000 als een betaalbare poging om klanten van alledaagse luxewagens aan te spreken: een ruimere, meer comfortgerichte variant op hetzelfde platform als de Vectra, maar met een eigen carrosserievorm en interieuraccenten die op hogere klasse moesten lijken. De Signum bood praktische snufjes (zoals een flexibel achterbankconcept) en keuze uit verschillende benzine- en dieselmotoren, met als doel kopers een luxueuzer gevoel te geven zonder de prijs van een echte premiummerkwagen. Op de Europese markt (vanaf de introductie rond 2003) probeerde Opel zo een stuk marktaandeel te winnen tussen reguliere middenklassers en duurdere executive-auto’s. De auto kreeg uiteindelijk gemengde reacties: waardering voor interieurruimte en functionaliteit, maar kritiek op positionering en imago, waardoor de Signum nooit volledig doorbrak als betaalbaar alternatief voor gevestigde luxemerken.