Dorus (29) zette een slijptol in zijn oldtimer: "Hij zat nog in zijn originele lak"

In dit artikel:

Dorus van Winden haalt veel vrijheid uit het 'drempel overgaan' om de slijptol in een oldtimer te zetten; zijn doel is het ontwerp van de auto te versterken. Per toeval belandde hij bij Ford, een merk dat in de custom- en hotrodcultuur vaak wordt gebruikt omdat het historisch gezien een werkmansauto was: goedkoop, eenvoudig en met mooie lijnen. Van Winden voelt zich vooral aangetrokken tot Amerikaanse auto’s van voor 1955: puur mechanisch en zonder automatische versnellingsbakken.

Zijn persoonlijke traject begon met een rode Ford, die hij kon kopen na een goed betaald project met een kunstenaar. Die auto maakte later ruimte voor een A-Ford (Model A), een veelgebruikt uitgangspunt voor jonge Amerikanen eind jaren veertig en begin jaren vijftig die goedkope carrosserieën opkochten, grotere motoren monteerden en daken inkortten om een custom-look te creëren. De A-Ford die Van Winden via Marktplaats vond bestond vooral uit carrosserie en chassis; voor hem een geschikt, minder kostbaar project om rigoureus aan te gaan zagen en vormen.

Van Winden heeft geen formele opleiding in autotechniek of plaatwerk. In plaats daarvan ontwikkelde hij vaardigheden door zelf gereedschap aan te schaffen en technieken via YouTube te leren — van het maken van verzetjes en lijnen in spatborden en treeplanken tot het maken van een interieur met een naaimachine. Zijn werkwijze is experimenteel en visueel: onderdelen combineren, kijken wat werkt en zo geleidelijk aan een coherent ontwerp vormen.

Het kleurenschema ontstond organisch: de wielen van zijn rode Ford pasten goed onder de A-Ford, waarna hij wielen en motorblok rood spoot en de whitewall-banden en firewall crèmekleurig maakte. Door die drie kleuren consequent toe te passen — rood, crème en de blanke lijnen — bouwde hij stap voor stap het totaalbeeld van de auto. Kortom: Van Winden boetseert auto's vanuit een duidelijke visie, maar leert en besluit vooral al doende.