Een Concorde-piloot legt uit waarom dit vliegtuig meer Formule 1 dan lijnvlucht was
In dit artikel:
Voormalig British Airways‑piloot John Tye schetst waarom de Concorde voor bemanning een totaal andere, extreem technische werkplek was dan een regulier verkeersvliegtuig. In de 27 jaar dat BA met het supersonische toestel vloog, kregen slechts 134 piloten de bevoegdheid; de omscholing duurde ongeveer zes maanden en het besturen voelde meer als het rijden in een aerodynamische Formule 1‑wagen dan een lijnvlucht.
De startprocedure vereiste brute kracht: de throttles gingen vol vooruit en met ingeschakelde afterburners (reheat) accelereerde de Concorde in circa twintig seconden tot ruim 320 km/uur. In cruising op Mach 2 legde het toestel enorme afstanden af — zo snel dat een vlucht om 10:30 uit Londen rond 09:30 lokale tijd in New York kon aankomen. De combinatie van snelheid en temperatuur stelde extreme eisen aan zowel materiaal als bemanning.
De cockpit bestond standaard uit drie personen: captain, first officer en een onvervangbare flight engineer. Tye benadrukt het belang van die derde man vanwege een complex brandstofsysteem met dertien tanks; tijdens het accelereren naar supersonische snelheden moest voortdurend brandstof naar achteren worden verplaatst om het zwaartepunt te handhaven.
Bij Mach 2 traden fysieke fenomenen op: de neus werd door luchtwrijving tot ongeveer 127 °C verwarmd en de romp zette door hitte uit — ongeveer twintig centimeter — waardoor de passagiersvloer op rollers opgebouwd moest zijn. Voor de nadering ontbrak de Concorde aan conventionele flaps en slats; de deltavleugel vereiste een hoge neusstand en relatief hoge aanvalsnelheid. Daarom had het toestel een karakteristieke beweegbare neus en vizier om zicht op de baan te behouden tijdens de landing.
De commerciële exploitatie stopte niet louter door het dodelijke ongeluk in Parijs; na technische aanpassingen keerde het toestel veilig terug. De definitieve nekslag was de inzakking van premiumzakenluchtvaart na de aanslagen van 11 september 2001, waardoor het economische model van de Concorde onhoudbaar werd. Tye ervaarde de overstap naar een Boeing 777 later als opvallend traag vergeleken met het supersonische tempo.