Elke autoband 'verliest' ruim een kilo rubber, en pas na jaren duikt het op een onverwachte plek weer op

In dit artikel:

Autobanden blijken een grote, vaak onderschatte bron van vervuiling. Uit een nieuwe studie van EIT Urban Mobility, uitgevoerd door onderzoeksbureau e:misia voor onder meer Transport for London, blijkt dat een personenautoband tijdens zijn levensduur gemiddeld zo’n tien procent van zijn massa verliest. Omgerekend gaat het per band om ongeveer 0,6 tot 1,5 kilo rubber; in een stad als Londen levert dat jaarlijks al circa 8.000 ton bandenmateriaal op. In Nederland ziet het RIVM bandenslijtage zelfs als de grootste bron van microplastics, goed voor duizenden tonnen per jaar.

Het grootste deel van dat rubber verdwijnt niet zichtbaar uit beeld, maar komt terecht op de weg, in bermen en vervolgens via regenwater in sloten, rivieren en de bodem. Slechts een klein deel waait als fijnstof rond. Daarmee draagt bandenstof bij aan een breed milieuprobleem: wereldwijd is het goed voor ruim een derde van alle microplastics in het milieu, en een afbraakstof uit bandenrubber, 6PPD-quinone, is bovendien giftig voor vissen zoals zalm en forel.

De studie laat ook zien dat de aandacht verschuift van uitlaatgassen naar slijtage van remmen, banden en wegdek. In Londen komt al 88 procent van het verkeersfijnstof niet meer uit de uitlaat. Elektrische auto’s helpen wel: ze hebben geen uitlaat en produceren door regeneratief remmen veel minder remstof, al zorgen hun zwaardere accu’s wel voor extra bandenslijtage. Vooral stadsverkeer en warm weer verergeren het probleem. Nieuwe Europese regels onder Euro 7 moeten vanaf 2026 en 2028 grenzen gaan stellen aan rem- en bandenslijtage, maar de onderzoekers benadrukken dat ook rijgedrag en bandenspanning cruciaal blijven.