Ford 12M P6 1300 (1968) - Taunus-voorganger met voorwielaandrijving rijdt goed
In dit artikel:
De auto in deze proefrit is geen standaard Taunus zoals veel liefhebbers die kennen, maar de voorwielaangedreven 12M P6 — een model uit de late jaren zestig dat destijds opvallend afweek van Duitse concurrenten. Ford werkte aanvankelijk in Detroit aan een vergelijkbaar concept (project Cardinal), maar trok zich terug voor de Amerikaanse markt; de Keulse ingenieurs pasten het ontwerp aan en brachten het in Europa uit, met een verkleinde motorinhoud (o.a. 1.2, later ook 1.5 en 1.7). Sinds september 1967 voeren sommige uitvoeringen de P6‑typeaanduiding; het chassisnummer van dit specifieke exemplaar wijst, volgens de Nederlandse Taunus M Club‑voorzitter Bob van Tussenbroek, op een bouwdatum in april 1968.
Technisch was de 12M P6 vooruitstrevend voor zijn tijd: een dwarsgeplaatste V4 vóór de vooras met een balansas en een gesloten koelsysteem. De nokkenas en balansasaandrijving gebruiken deels kunststof tandwielen (fenolhars), terwijl een stalen krukastandwiel hun aandrijving verzorgt. Kleppendeksels waren kleurgecodeerd (felblauw bij deze uitvoering; groen of rood bij andere vermogensvarianten) en later kwamen wisselstroomdynamo’s in plaats van het oudere 6‑volt gelijkstroomsysteem. De motorruimte is toegankelijk en onderhoudsvriendelijk opgezet; schakelen gebeurt met een kleine pook aan de stuurkolom.
Historisch scoorde de voorganger P4 al records: in 1963 legde een 1.2‑Taunus op het circuit van Miramas in 117 dagen 358.273 km af met een gemiddelde van 106,48 km/h — ondanks een flinke crash tijdens de run en herstel onder toezicht van de FIA. De P6 zelf vierde recent zijn zestigjarige jubileum en was leverbaar als twee‑ en vierdeurs sedan, coupé en driedeurs Turnier (stationwagon). De naamgeving is soms verwarrend: “12M” verwijst niet strikt naar cilinderinhoud; grotere modellen kregen andere aanduidingen (zoals 15M).
Styling en interieur laten duidelijk de jaren zestig zien: milde ‘Coke‑bottle’ flanken, karakteristieke ovale achterlichten en een eenvoudig doch ruim interieur zonder brede middentunnel. Het dashboard heeft een zacht afgewerkte rand die toen als veiligheidsmaatregel werd gezien. Rijden met de 12M voelt vandaag nog steeds volwassen: de V4 loopt rustig, de versnellingsbak schakelt licht en precies, en de remmen — hoewel zonder bekrachtiging — werken betrouwbaar. De voorwielaandrijving geeft koersvastheid; in snelle bochten treedt bij te veel vaart onderstuur op, makkelijker te corrigeren dan overstuur. Kortom, vergeleken met tijdgenoten als de Kever of Kadett bood de Ford een opmerkelijke stap vooruit in weggedrag en comfort.
Eindbeoordeling (samengevat uit het rapport): vibratiearme motor en soepele bak; ruime zit en goed zicht; koersvast weggedrag met neiging tot onderstuur; eenvoudig, goed bewaard interieur; overall een vriendelijke, typisch jaren‑60 Ford met een gemiddeld rapportcijfer rond 7,3.