Het einde van een tijdperk: deze bijzondere Belgische snelwegborden worden langzaam vervangen

In dit artikel:

Wie ’s nachts de Belgische grens over rijdt, ziet nu nog vaak enorme, van binnen verlichte verkeersborden boven de snelweg hangen, maar dat opvallende beeld verdwijnt de komende jaren geleidelijk. Vlaamse en Waalse wegbeheerders vervangen de oude lichtbakken stap voor stap door modernere, platte borden met retroreflecterende folie, vooral wanneer wegen of portieken toch al aan onderhoud toe zijn.

Die overgang is logisch, omdat de verlichte borden inmiddels als verouderd en kostbaar worden gezien. Ze zijn zwaar, verbruiken veel stroom en vragen veel onderhoud; als de tl-buizen defect raken, daalt de leesbaarheid meteen. Toen België dit systeem in de jaren zeventig invoerde, was het juist bedoeld om wegwijzers ook bij duisternis, mist en regen goed zichtbaar te maken. Destijds paste dat bij het bredere beleid van het land om snelwegen intensief te verlichten.

Nieuwe reflecterende materialen maken actieve verlichting nu overbodig. Ze kaatsen koplamplicht zo efficiënt terug dat bestuurders de borden ook zonder ingebouwde lampen goed kunnen lezen. Tegelijk leveren de modernere borden een lichtere en goedkopere constructie op en verminderen ze de lichtvervuiling langs drukke verkeersassen.

Toch verdwijnt niet alles in de schroothoop: enkele historische exemplaren krijgen een tweede leven in het Museum van verkeersborden en openbare verlichting in Trooz, in de provincie Luik. Daar wordt deze typisch Belgische infrastructuur bewaard als onderdeel van het wegverleden.