'Made in Europe': Is een in Turkije geproduceerde Ford minder Europees dan een Chinese auto?
In dit artikel:
De Europese Commissie werkt aan regels voor een toekomstig ‘Made in Europe’-programma voor auto’s. Daarmee wil Brussel Europese productie stimuleren en fabrikanten met een Europese hoofdzetel beter laten concurreren met Chinese merken. Het label zou vooral gevolgen hebben voor toegang tot bepaalde subsidies en overheidscontracten, niet voor de verkoop van auto’s die niet aan de criteria voldoen. De definitieve voorwaarden zijn nog niet vastgesteld.
Volgens de voorstellen zou onder meer een aandeel van ongeveer 70 procent Europese onderdelen vereist kunnen zijn, naast eisen aan de assemblage. Daardoor ontstaat een paradox: een Chinees merk dat een auto in de EU produceert en voldoende Europese waarde toevoegt, kan mogelijk wel van de regeling profiteren. Een Ford Transit, die door Britse en Duitse teams is ontwikkeld en volgens Ford voor meer dan de helft uit EU-onderdelen bestaat, zou buiten de regeling kunnen vallen omdat de eindassemblage in Turkije plaatsvindt. Ook de Renault Clio, die in Turkije wordt gebouwd, dreigt te worden uitgesloten.
Ford Europa-topman Jim Baumbick steunt het doel om lokale productie te bevorderen, maar waarschuwt dat de huidige benadering gevestigde Europese fabrikanten kan benadelen. Bedrijven hebben miljarden geïnvesteerd in fabrieken en grensoverschrijdende toeleveringsketens. Een definitiewijziging op basis van de plaats van eindassemblage kan volgens hem toekomstige investeringen ontmoedigen. Renault-topman François Provost deelt die zorgen over de Clio.
De discussie gaat ook over de positie van landen buiten de EU. Frankrijk en Duitsland bereikten in oktober een politiek akkoord om onder meer het Verenigd Koninkrijk bij de Europese voorkeur te betrekken, maar de andere lidstaten moeten dit nog goedkeuren. De Europese en Britse brancheorganisaties ACEA en SMMT dringen aan op expliciete erkenning van Britse auto’s, onderdelen en accu’s. De jaarlijkse autohandel tussen het VK en de EU bedraagt ongeveer 80 miljard euro.
Turkije vraagt eveneens om opname in de regeling. Het land heeft een douane-unie met de EU en is nauw verweven met de Europese auto-industrie; volgens Turkse cijfers ondersteunen de gezamenlijke toeleveringsketens meer dan 250.000 Europese banen. Ook Marokko, waar modellen van onder meer Dacia, Citroën, Fiat en Opel worden geproduceerd, verkeert in onzekerheid. Toyota, dat fabrieken heeft in Frankrijk, het VK en Turkije, pleit daarnaast voor een flexibelere en geleidelijk ingevoerde regeling en noemt ook Japan als mogelijke industriële partner.
Autofabrikanten waarschuwen bovendien dat strenge lokale-inhoudseisen de kosten kunnen verhogen. Moderne auto’s bevatten duizenden onderdelen uit verschillende landen, waardoor een snelle verschuiving naar Europese leveranciers productie duurder kan maken. Tegelijkertijd kunnen Europese toeleveranciers juist profiteren van extra opdrachten. Daarbij is het aandeel onderdelen van Europese bedrijven niet automatisch hetzelfde als de Europese toegevoegde waarde die juridisch voor subsidies meetelt.
De geplande EU-top met het Verenigd Koninkrijk op 20 november moet vooruitgang opleveren, maar de Industrial Accelerator Act moet daarna nog het Europese wetgevingsproces doorlopen. Vanaf 1 januari 2027 gelden bovendien strengere oorsprongsregels voor elektrische voertuigen in de EU-VK-handel. Brancheorganisaties vrezen dat daardoor voor ongeveer 1,8 miljard euro aan invoerrechten kan ontstaan, al staat dat los van het ‘Made in Europe’-programma. De kern van het debat blijft hoe Brussel Europese industriële autonomie kan versterken zonder fabrikanten te straffen die afhankelijk zijn van productie en leveranciers buiten de EU.
Vandaag Inside: Laat je niet oplichten vlak voor pakjesavond: hier moet je op letten bij online cadeaus bestellen!!