Tot 31 auto's per laadpunt: 'laaddruk' verschilt sterk per gemeente

In dit artikel:

Leaserijders zonder eigen oprit ondervinden veel hinder bij het opladen van elektrische auto’s aan openbare laadpalen. Een recent overzicht brengt in kaart hoe groot dat probleem is en laat zien dat de situatie sterk per gemeente verschilt: in dichtbebouwde steden en wijken met veel huurwoningen is de druk op publieke laadpunten veel groter dan in dorpen of buitenwijken met particuliere opritten.

De knelpunten bestaan uit te weinig laadpunten per aantal elektrische auto’s, veelvuldig bezette palen (soms door niet‑laadbare voertuigen), beperkte laadsnelheid en onduidelijke of hoge tarieven. Ook praktische obstakels spelen mee: palen die achter slagbomen of op privéterrein staan, slechte dienstverlening van aanbieders en lange wachttijden tijdens piekuren. Gemeentebeleid, investeringsniveau en parkeervergunningen bepalen in sterke mate hoe goed de lokale infrastructuur aansluit op de vraag.

Om het probleem te verkleinen zetten sommige gemeenten in op slimme plaatsing van laadpleinen, snelladers op strategische locaties, laadvouchers of subsidieregelingen voor particulier laden bij appartementencomplexen, en op betere handhaving tegen foutparkeerders. Werkgevers kunnen bijdragen door laadplaatsen bij werkplekken aan te bieden of vergoedingen te regelen. De verschillen tussen gemeenten maken duidelijk dat een landelijke aanpak met ruimte voor lokale maatwerkoplossingen nodig is om leaserijders zonder oprit structureel te helpen.