Vergane glorie langs Route 66: de langzame dood van een Amerikaans icoon

In dit artikel:

Route 66, ooit symbool van vrijheid en economische vitaliteit in het hart van de Verenigde Staten, verkeert tegenwoordig grotendeels in verval. Waar in de jaren vijftig dorpskernen leefden van passerende automobilisten, staan nu leeggeplakte winkels, roestende neonborden en verlaten motels. De weg zelf is een lint van afgebrokkeld asfalt en verwaarloosde bouwwerken en langs de randen ontvouwt zich een Amerika dat door veel moderne ontwikkelingen is ingehaald.

De omslag begon met de aanleg van het Interstate Highway System: brede snelwegen die om dorpen heen leidden en reizigers de mogelijkheid gaven zonder tussenstop door te razen. Dat veroorzaakte binnen korte tijd een drogelegging van bezoekers en inkomsten; lokale bedrijven die generaties lang bestonden gingen failliet. Zonder die stroom van klanten stokte de economische motor van talloze gemeenschappen.

Het fysieke verval is het duidelijkst zichtbaar bij bruggen en andere oudere constructies. Veel overspanningen zijn oorspronkelijk opgebouwd uit hergebruikt spoorwegmateriaal uit de negentiende eeuw en waren nooit ontworpen voor het gewicht van modern vrachtverkeer. Door decennia van achterstallig onderhoud zijn draagbalken ernstig aangetast; ingenieurs waarschuwen dat het metaal op veel plekken zo poreus is geworden dat het nauwelijks meer structurele veiligheid biedt.

Tegenwoordig leeft Route 66 vooral als nostalgisch icoon: toeristen stoppen om foto’s te maken bij vervallen benzinestations, maar die belangstelling compenseert lang niet het achterstallige onderhoud. Zonder grootschalige investeringen dreigt veel van het erfgoed voorgoed door de natuur en vergetelheid te worden opgeslokt. Op nationaal vlak is Route 66 sinds 1985 geen officiële US Highway meer; er bestaan regionale behoudsinitiatieven, maar de schaal van het verval blijft groot.