Volkswagen en Stellantis sluiten zeldzaam verbond en eisen ingrijpen van Brussel tegen oneerlijke concurrentie
In dit artikel:
Twee aartsrivalen in de auto-industrie — Volkswagen (CEO Oliver Blume) en Stellantis (CEO Antonio Filosa) — hebben onverwacht de krachten gebundeld en een gezamenlijke brandbrief gestuurd naar EU-industriecommissaris Stéphane Séjourné. Vanuit Wolfsburg en Hoofddorp waarschuwen ze dat de Europese autosector in gevaar is door de snelle opkomst van Chinese autofabrikanten, die volgens hen profiteren van staatssteun, goedkope energie en lage lonen en daardoor voertuigen tegen veel lagere kosten op de Europese markt kunnen zetten.
Hun kernvraag aan Brussel is helder: koppel financiële voordelen en beleid aan daadwerkelijke productie in Europa. Ze wijzen op Frankrijk als voorbeeld, waar subsidie voor elektrische auto's al afhankelijk is gemaakt van de CO2-uitstoot tijdens de productie — een maatregel die merken als BYD en MG vaak uitsluit omdat hun fabrieken op kolenstroom draaien en productie overzee vervuilend is. Blume en Filosa willen zo’n “Made in Europe”-model continentbreed invoeren om binnenlandse productieketens te beschermen.
De brief benadrukt ook de economische omvang van de sector: auto’s vormen ongeveer acht procent van het Europese bbp en bieden werk aan rond de 13 miljoen mensen. Tegelijkertijd leggen de bestuurders een probleem op tafel dat direct voortkomt uit die beschermingsvraag: de aangescherpte Europese emissienormen die vanaf 2025 gelden. Fabrikanten moeten hun gemiddelde vlootuitstoot sterk omlaag krijgen, anders dreigen boetes van miljarden. Omdat de verkoop van EV’s in Europa stagneert en het hier moeilijk is om goedkope elektrische auto’s rendabel te bouwen, vrezen VW en Stellantis grote problemen om aan die normen te voldoen.
Critici zien de oproep deels als een poging om soepelere klimaatregels af te dwingen en markten te manipuleren in plaats van een puur verdedigingswapen tegen oneerlijke concurrentie. Voor consumenten betekent meer protectionisme mogelijk behoud van banen, maar ook hogere prijzen doordat goedkope Chinese concurrentie wordt geweerd. De vraag die overblijft is of Brussel bereid is de spelregels te veranderen — en zo ja, tegen welke maatschappelijke en handelsrechtelijke kosten.