Voor de grijze massa

In dit artikel:

Nissan probeert met de derde generatie van de Leaf opnieuw een brede groep kopers te overtuigen, nu elektrische auto’s allang geen niche meer zijn. Waar de eerste Leaf in 2011 vooral een praktische pionier was, legt dit model juist veel nadruk op uitstraling: de auto heeft een gestroomlijnder, coupé-achtig ontwerp gekregen en oogt sportiever dan zijn voorgangers.

De test laat zien dat de Leaf van binnen ruimer is dan hij van buiten lijkt. Dankzij het nieuwe platform is er plek voor vijf volwassenen en is er veel bagageruimte, omdat de techniek vooral in de neus zit. De proefauto was de relatief eenvoudige Engage Plus-uitvoering, maar zelfs die biedt al veel voorzieningen. Vanaf dat niveau draait het infotainmentsysteem op Android Automotive, met Google Maps, een assistent en de Play Store. Dat maakt de auto vertrouwd voor Android-gebruikers, al heeft de basisversie juist weer als voordeel dat die minder afhankelijk is van een ingebouwd computersysteem.

Ook qua aandrijving kiest Nissan voor verstand boven overdaad. De Leaf is leverbaar met een accu van 52 of 75 kWh, maar de test wijst uit dat de kleinere batterij met een bereik van 445 kilometer voor Nederland ruim voldoende is. De krachtigere 217 pk-versie blijkt in de praktijk minder nodig dan je zou denken; de 177 pk sterke variant is al vlot en soepel genoeg. Dankzij de ePedal-modus kan de auto bovendien veel rijden op één pedaal, waarbij afremmen ook energie terugwint.

Het rijgedrag wordt omschreven als veilig, voorspelbaar en comfortabel, zowel in de stad als op lange ritten. Alleen het verbruik kan hoger uitvallen bij intensief gebruik van de airco. De conclusie van de test is dat Nissan de Leaf bewust als een verstandige keuze neerzet: niet als opvallende gadgetauto, maar als een volwassen elektrische auto voor wie bereik, comfort en gebruiksgemak belangrijker zijn dan luxe of overdaad.