Waarom motorrijders elkaar op de weg standaard begroeten met dit handgebaar

In dit artikel:

Motorrijders steken bij het passeren vaak kort wijs- en middelvinger op — geen willekeurige groet maar een wereldwijd erkend teken van respect en kameraadschap. De oorsprong ligt bij de Britse racer Barry Sheene, tweevoudig wereldkampioen uit de jaren zeventig, die tijdens races regelmatig het V-teken maakte: soms als tochtige overwinning, soms als provocerende groet aan concurrenten. Fans namen het gebaar over en zo verspreidde het zich van het circuit naar openbare wegen.

De groet wordt vrijwel altijd met de linkerhand gegeven omdat de rechterhand het gashendel bedient; vaak wijzen de vingers schuin naar beneden of opzij zodat de wind de arm niet te veel tegenwerkt. Er bestaan ongeschreven regels: in scherpe bochten of bij het ontkoppelen blijft men aan het stuur en volstaat een knik met het hoofd; brom- en snorfietsers krijgen veelal geen antwoord — de broederschap heeft grenzen.

Kort gezegd is die korte vingerzwaai zowel een eerbetoon aan een racelegende als een wens voor een veilige rit. Wie dat tafereel vanaf de auto ziet, kijkt dus naar meer dan een reflex: het is een kleine, wereldwijd gedeelde traditie met wortels in de motor- en racecultuur van de jaren zeventig.