Ze moet soms stoppen terwijl de eindbestemming al bijna in zicht is: waarom precies daar de sector vastloopt

In dit artikel:

Irene, een Spaanse vrachtwagenchauffeur die haar ritten via social media deelt, moest tijdens een rit naar Logroño stilhouden omdat de tachograaf haar rijtijd afsloot. Die gedwongen pauze — zelfs als de eindbestemming binnen bereik lijkt — illustreert een veel groter probleem in Europa: strikte rijtijdenregels botsen met de realiteit van planning, werk-privé en infrastructuur.

De EU-regels laten doorgaans maximaal negen uur per dag rijden toe (twee keer per week tien uur), vereisen na 4,5 uur een pauze van 45 minuten en kennen een normale dagelijkse rust van elf uur; ook bestaan er grenzen van 56 uur per week en 90 uur over twee weken. De regels zijn bedoeld voor verkeersveiligheid, maar in de praktijk dwingen ze chauffeurs abrupt te stoppen, ongeacht waar ze zich bevinden. Omdat veilige parkeerplaatsen schaars zijn, leidt dat tot urenlang zoeken naar een plek om te overnachten.

De Europese Commissie meldde in 2025 een tekort van ruim 390.000 beveiligde parkeerplaatsen, met name nijpend in landen als Frankrijk, Italië en Spanje. Tegelijkworstelt de sector met een personeelstekort: de IRU noteerde in 2025 ongeveer 444.000 openstaande vacatures voor vrachtwagenchauffeurs in Europa. Het probleem gaat verder dan lonen of opleidingskosten; het raakt de leefbaarheid van het beroep: onvoorspelbare werktijden en gebrek aan veilige rustlocaties maken het beroep onaantrekkelijk, zeker voor groepen die nodig zijn om het tekort op te vullen. Vrouwen vormen momenteel slechts ongeveer vier procent van de beroepschauffeurs.

Kortom: technische handhaving van rijtijden en het veiligheidsbelang daarvan botsen met logistieke realiteit en infrastructuurtekorten. Zolang parkeerplaatsen en planning niet beter aansluiten op de regels, blijft het chauffeursberoep moeilijk te vullen en onaantrekkelijk voor nieuwe generaties.