Zo veroverden de Koreaanse merken onze automarkt

In dit artikel:

Eind jaren negentig woonde de schrijver bestuursvergaderingen bij van de NDA, de merkdealertak binnen Bovag, waar de voorzitters van de merkdealerverenigingen zetelden. De leiding lag toen bij Mercedes-Benz, vertegenwoordigd door een zelfverzekerde voorzitter die het jonge Koreaanse merk Kia weinig genegen was en zijn Kia-tegenover consequent minachtend behandelde (Kia werd door hem zelfs “Kai” genoemd). De Kia-zetel was bezet door een bescheiden garagist die zich had opgewerkt tot merkdealer. Ironisch genoeg keerde het tij een decennium later: de Mercedes-voorzitter raakte in financiële problemen en verloor zijn imperium, terwijl de Kia-dealer juist succesvol doorstoomde.

Clem Dickmann, genoemd in het verhaal, vertelt dat de importeur ook het honorair consulaat van Zuid-Korea huisvestte en dat hij daardoor zelf “de honorair consul” werd. Onder het uithangbord van Greenib Cars hing het consulaatplaatje; Dickmann had regelmatig contact met de Koreaanse ambassadeur, hielp bij autoleveringen en vergunningkwesties bij woningverbouwingen, en nam deel aan ceremoniële taken zoals het leggen van kransen. In zijn kantoor bewaart hij nog steeds schildjes als herinnering aan die dubbele rol: vertegenwoordiger van zowel het automerk als het land.